Zelfvertrouwen begint vaak niet waar je denkt

"Had ik maar wat meer zelfvertrouwen."

Het is een zin die ik regelmatig hoor. Alsof zelfvertrouwen iets is wat je hebt of niet hebt.

Toch denk ik dat het anders werkt.

Veel mensen die aan zichzelf twijfelen, kunnen eigenlijk heel veel. Ze zijn alleen zo gewend geraakt om te letten op wat anderen nodig hebben of verwachten, dat ze zichzelf onderweg een beetje zijn kwijtgeraakt. Niet omdat er iets mis met hen is, maar omdat hun aandacht steeds naar buiten is gegaan.

Waar ben jij gebleven?

Misschien herken je het.

• Je zegt sneller ja dan je voelt.

• Je piekert nog eens over een gesprek.

• Je vraagt je af of je het wel goed hebt gedaan.

• Of je neemt verantwoordelijkheid die eigenlijk niet van jou is.
  

Van buiten lijkt alles prima. Van binnen kost het veel energie.

Zelfvertrouwen groeit door jezelf beter te begrijpen

Voor mij begint zelfvertrouwen niet met positiever denken of jezelf dwingen moediger te zijn. Het begint met nieuwsgierig worden:

Waarom raakt kritiek je zo? Waarom vind je grenzen stellen lastig? Waarom leg je de lat steeds zo hoog?

Op het moment dat je die vragen zonder oordeel durft te onderzoeken, gebeurt er vaak iets. Je kijkt met meer mildheid naar jezelf en begrijpt beter waarom je doet wat je doet. En juist daar ontstaat vaak iets nieuws.

Misschien is dát wel zelfvertrouwen. Niet iemand worden die overal zeker van is. Maar steeds iets beter leren vertrouwen op jezelf, omdat je jezelf beter begrijpt. Misschien begint persoonlijke groei niet met harder je best doen.

Misschien begint ze met even stilstaan en jezelf afvragen:

"Wat gebeurt er eigenlijk in mij?"

Close-up van een open notitieboek met pen op een houten tafel